اشعار ولادت امام رضا(ع)

باز مرا در به دهن آمده

طوطی طبعم به سخن آمده

باز به رویم در خلد باز شد

رحمت بی واسطه آغاز شد

باز دلم مست و هوایی شده

گرم مناجات رضایی شده

جنون عاشقانه بی حد شده

مرغ دلم راهی مشهد شده

اشک دل از دیده روان می کنم

آنچه که مخفیست عیان می کنم

چشم دل خویش چو وا می کنم

زمزمه رضا رضا می کنم

غبار معصیت زدل رفته ام

درد دلم را به رضا گفته ام

ای شجر باغ علی و بتول

چو فاطمه بضعه پاک رسول

ای دو جهان ریزه خور خوان تو

جان به فدای تو و احسان تو

ای حرمت به عرش حق متصل

دشمن و دوست از کرم تو خجل

خلق جهان را تو پناهی رضا

کن به من خسته نگاهی رضا

کعبه دل حج فقیران تویی

شاه کرم حضرت سلطان تویی

گرچه بود زائر تو بی حساب

خواسته کسی نماند بی جواب

گرچه بود حاصل عمرم گناه

ولی به درگاه تو آرم پناه

مران مرا مران مرا از درت

به پهلوی شکسته مادرت

اي راهب كليسا ديگر مزن به ناقوس

خاموش كن صدا را نقاره مي زند توس

آيا مسيح ايران كم داده مرده را جان

جاني دوباره بردار با ما بيا به پابوس

خورشيد آسمان ها در پيش گنبد او

رنگي ندارد آن جا چيزي شبيه فانوس

روياي نا تمامم ساعات در حرم بود

باقي عمرم اما افسوس بود و كابوس

اى نور خدا ماه هدى مظهر داور

سلطان جهان كهف امان شاه مظفّر

از كعبه تو عرش مجيد است منوّر

جبريل امين تاج غلامى تو برسر

شد پاس درت فخر ملائك همه يكسر

هم رشك جنان روضه تو اى مَه انور

ربّ ارنى گو به خدا موسىِ عِمران

اندر هوس جلوات اى ماه بدخشان

آئى به تجلّى اگر اى مهر درخشان

فانى شده در كوى تو اى مظهر سبحان

شد پاس درت فخر ملائك همه يكسر

هم رشك جنان روضه تو اى مَه انور

آثار حق از عين تو بينيم سراپا

اسرار وى از نطق تو گرديده هويدا

انوار وى از وجه تو شد ظاهر وپيدا

آيات وى از دست تو همچون يد و بيضا

شد پاس درت فخر ملائك همه يكسر

هم رشك جنان روضه تو اى مَه انور

مدح تو سزد زآنكه چه نقش تو عيان كرد

وصفت كند آن كو به تو اسرار نهان كرد

بشناخته ات آنكه چه صنعى تو توان كرد

جز او كه توان مدح تو را حق بيان كرد

شدپاس درت فخرملائك همه يكسر